1- قرآن کریم.
2- ابن منظور، محمد بن مکرم؛ لسان العرب؛ چاپ سوم، بیروت: دارالصادر، 1414 ق.
3- افروز، غلامعلی؛ روانشناسی ازدواج و شکوه همسری؛ تهران: دانشگاه تهران، 1393 ش.
4- انوری، حسن؛ فرهنگ بزرگ سخن؛ چاپ پنجم، تهران: آگاه، 1390 ش.
5- بوژمهرانی، حسن و جلائیان اکبرنیا، علیاکبر؛ «آرامش در زندگی بر اساس آموزههای اسلامی؛ عوامل و زمینهها»؛ پژوهشهای اجتماعی اسلامی، سال 20، شمارهی 2، 1393 ش.
6- بیستونی، محمد؛ آرامش و شادی از دیدگاه قرآن و نهجالبلاغه؛بیان جوان، تهران، 1384 ش.
7- جوادی آملی، عبدالله؛ تفسیر تسنیم؛ ج ۷ و 16، چاپ هشتم، قم: اسراء، الف/1398 ش.
8- ــــــــــــــــــ؛ مراحل اخلاق در قرآن؛ چاپ دهم، قم: اسراء، 1398 (ب) ش.
9- ـــــــــــــــــ؛ رازهای نماز؛ چاپ بیستوچهارم، قم: اسراء، 1395 ش.
10- حرانی، حسن بن علی بن شعبه؛ تحف العقول عن آل الرسول؛ قم: آفرند، 1385 ش.
11- حر عاملی، محمد؛ وسائل الشیعة؛ ج 14، قم: آل البیت لإحیاء التراث، 1409 ق.
12- دهخدا، علیاکبر؛ لغتنامه؛ ج 1، تهران: دانشگاه تهران، 1377 ش.
13- راغب اصفهانی؛ المفردات فی الفاظ القرآن؛ چاپ دوم، تهران: خورشید، 1362 ش.
14- رفسنجانی، علیاکبر؛ فرهنگ معارف قرآن؛ ج 1، قم: دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم، 1382 ش.
15- شفیعی مازندرانی، سید محمد؛ سرچشمههای آرامش در روانشناسی اسلامی؛دفتر نشر فرهنگ اسلامی، قم،1384 ش.
16- طباطبایی، محمدحسین؛ تفسیر المیزان؛ ج 9 و 11، قم: انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، 1374 ش.
17- قرائتى، محسن؛ تفسیر نور؛ چاپ چهارم، تهران: مرکز فرهنگى درسهایی از قرآن، 1389 ش.
18- قرشی، سید علیاکبر؛ قاموس قرآن؛ ج 2، چاپ ششم، تهران: دار الکتب الإسلامیة، 1371 ش.
19- کلینی، محمدبنیعقوب؛ اصول کافی؛ ج 2، چاپ چهارم، تهران: اسلامیه، 1413 ق.
20- محمدی ریشهری، محمد؛ میزان الحکمه؛ ترجمهی حمیدرضا شیخی؛ ج 3 و 4 و 5، قم: دارالحدیث، 1385 ش.
21- مجلسی، محمدتقی؛ بحارالانوار؛ ج 5 و 66 و 90 و 103، بیروت: مؤسسه الوفاء، 1403 ق.
22- مصطفوی، حسن؛ التحقیق فی کلمات القرآن الکریم؛ ج 3، تهران: بنگاه ترجمـه و نشر کتاب، 1360 ش.
23- مکارم شیرازی، ناصر؛ اخلاق در قرآن؛ ج 15، دورهی دوم، قم: مدرسه الامام علیبنابیطالب، 1376 ش.
24- نراقی، احمد؛ معراج السعاده؛ چاپ پنجم،هجرت، قم، 1386 ش.
25- منصوری/ب، خلیل، «روشهای تربیتی از منظر قرآن (2)»، بازیابیشده در 7/7/1400 از:
26- موسوى سبزوارى، سید عبدالاعلى، مواهب الرحمان فی تفسیر القرآن، چ 2، بیروت، موسسه اهل بیت (ع)، 1409.
27- مهدیزاده، حسین، «کاوشی در ریشه قرآنی واژه «تربیت» و پیامد معنایی آن»، معرفت، سال 11، شمارة 8، پیاپی 59، آبان 1381، صص 104ـ110.
28- نخجوانى، نعمتالله بن محمود، الفواتح الالهیه و المفاتح الغیبیه، چ 1، مصر، دار رکابى للنشر، 1999.
29- نیلساز نصرت، و حاجیخانی، علی، و جلیلیان سعید، «معناشناسی زبان قرآن از دیدگاه علامه طباطباییره در تفسیر البیان فی الموافقة بین الحدیث و القرآن»، پژوهشنامة معارف قرآنی، سال 6، شمارة 21، تابستان 1394، صص 143ـ161.
30- هندی، سرسید احمدخان، تفسیر القرآن و هو الهدی و الفرقان، ترجمة محمدتقی فخر داعی گیلانی، چ 1، تهران، شرکت تضامنی محمدحسن علمی و شرکاء، بیتا.
31- یداللهپور، محمدهادی، و محمودی، محمدمهدی، «ویژگیهای زبان قرآن با تأکید بر آراء آیت الله خوئیره و آیت الله معرفتره»، دوفصلنامة الهیات قرآنی (با رویکرد کلامی)، سال چهارم، شمارة 7، پاییز و زمستان 1395، صص 9ـ27.
